Geland

In de Achterhoek (10)

Afgelopen weken was het ineens zover. Weer aan het werk, maar nu vanuit ons nieuwe huis hier in Zelhem. Realitycheck. Ah, zo gaat ons nieuwe leven eruitzien.

Dozen uitpakken, ordenen, inrichten en heel veel schilderen. En ondertussen een beetje wennen. Zo zag onze zomer er ongeveer uit. De maand juli vertoefden we nog in caravan Irma. Maar eind juli was het dan echt zover en stond de verhuiswagen met onze spullen hier voor de deur. Wat heerlijk is het dan om je vertrouwde spulletjes weer te zien. Ik heb mij best een beetje ontheemd gevoeld en dan roept zelfs het zien van je vertrouwde bank al emoties op.

Nieuwe ervaringen

Het huis is nog lang niet af natuurlijk, maar wel bewoonbaar. Want misschien kun je je onze stoere uitspraak nog herinneren ‘strippen en afwerken doen we zelf’. Het strippen bleek een behoorlijke klus, maar als ik hier nu om mij heen kijk, zijn we met het afwerken ook weer in een flinke opgave beland. Weet je hoeveel werk het is als je ieder raamkozijn, ieder deurkozijn, iedere deur, alle muren en plafonds moet schilderen? En meestal moet je er drie keer langs. Voorstrijken en twee keer latexen of aflakken. En een zzp’er is natuurlijk niet te krijgen. ‘Sorry, ik zit het hele jaar al vol’, heb ik de laatste tijd regelmatig gehoord. Er zit dus niks anders op dan het echt zelf te doen. Stukje bij beetje dan maar.

‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan’. Die uitspraak van Pipi hanteer ik tegenwoordig ook. En dus heb ik ook leren kitten. Na wat instructie en uitleg van mijn ervaren klus-echtgenoot, ging ik aan de gang. Peter weet inmiddels dat hij op zo’n moment ook niks aan mij mag vragen. Opperste concentratie is vereist. Ben best tevreden met het resultaat. Nu nog gaatjes stoppen en dan aflakken.

De handdoeken in het slaapkamerraam zijn inmiddels vervangen door gordijnen en ook de ramen in de woonkamer hebben nu heuse ‘duettes’.  Een tijdlang zaten we ’s avonds in een heus ‘aquarium’. Maar Peter was inventief. Met kleine haakjes twee noodgordijnen gemaakt van, ja natuurlijk hoe kan het ook anders, oude lakens. Als het donker was, hingen we ze op en voor we gingen slagen, haalden we ze weg. Je wil natuurlijk geen verkeerde indruk wekken in je nieuwe buurtje 😊  

En natuurlijk zijn we ook aan het wennen. Wennen aan het huis, de geluiden, de omgeving, het dorp. En ook aan onze nieuwe fase. Want door onze verhuizing, kwam de volgende fase in ons gezin in een stroomversnelling. Bram kwam tot nu toe nog regelmatig thuis in de weekenden en Mees woonde tot mei nog bij ons thuis. Met elkaar zoeken we een nieuwe balans. Ondertussen hebben we hier de eerste verjaardag gevierd en zijn we gestart met nieuwe herinneringen maken.

En dan zijn er ook momenten van gemis. Zo’n twee weken nadat we in ons huis woonden, voelde ik het heel sterk. Ik miste het aangeklede huis in Apeldoorn enorm, ik miste de geluiden, ik miste de jongens die vanzelfsprekend op de bank zaten, ik miste ineens van alles. Ook dat hoort bij zo’n verhuizing. Natuurlijk hebben we hier een prachtige nieuwe plek in een hele mooie omgeving. Het voldoet aan al onze wensen. Maar we kennen hier nog niemand, behalve de buren om ons heen. En dan merk je ineens hoe belangrijk sociale contacten zijn. Het hallo op straat, het gekend worden, erbij horen, onderdeel zijn. Dat staat de komende tijd op ons lijstje. Het klussen moet dan af en toe maar even wachten.

Weer uit onze bubbel

Terwijl wij in onze bubbel zaten, was het een bizarre zomer. Extreem op vele fronten. De overstromingen, het corona-gedoe, Peter R. de Vries, het zoveelste klimaat-rapport, bosbranden, Afghanistan et cetera. Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ik word daar soms moedeloos van. Maar meer nog dan moedeloosheid, voel ik ook een machteloosheid. Wat moet ik er mee, wat kan ik ermee. Ik geloof niet meer in ‘een beter milieu begint bij jezelf’. Er moeten veel grotere stappen gezet worden. Systemen moeten veranderd worden, drastisch en structureel. Daar wil ik graag aan bijdragen, maar het schiet in mijn beleving niet op. Hoelang blijven we nog dralen en praten? Hoe blijf je optimistisch en hoopvol? Ik weet soms niet hoe ik mij ertoe moet verhouden. Dan roep ik mijzelf tot de orde en richt ik mij op mijn kleine cirkel van invloed. Het huis verduurzamen en de tuin inrichten voor vogels en insecten. En heel blij zijn met alle mooie dingen die we hebben en de lieve mensen om ons heen.

Leuk als je wilt reageren en laat weten hoe jij dat doet!

Dag Apeldoorn

Van Apeldoorn naar de Achterhoek (9)

En daar rijdt de verhuiswagen de straat uit. Met ons hele hebben en houden naar de opslag. Wij ruimen de laatste spulletjes op en maken ons klaar voor vertrek. Het is definitief. We doen de deur achter ons dicht.

De hele dag komen er filmpjes in mijn hoofd. In iedere kamer waar ik ben, spelen de gebeurtenissen zich nog een keer af. De kamer van Mees. Met zijn bed bedolven onder de knuffels en later een bureau dat bezaaid was met stekkers, snoertjes en computers. De kamer van Bram, waar hij zoveel muziek heeft gemaakt. Mijn kantoortje, dat vroeger babykamer was. Ik zag er weer het ledikantje staan en onze pogingen als onwennige ouders om luiers om te doen en een baby in bad te doen. Onze slaapkamer met de geheimen die ik voor mijzelf bewaar 😊 En dan natuurlijk de woonkamer, keuken en tuin met alle feestjes, lekkere maaltijden en gezelligheid met elkaar. Het was een goed huis, we hebben het er fijn gehad.

Briefjes in een potje

Ik hou van rituelen. Vind het belangrijk om een punt te zetten, goed af te ronden. Met het gezin hebben we dat gedaan door samen een laatste keer in het huis te eten en herinneringen op te halen. Die hebben we op briefjes geschreven en in een potje gedaan. Dat potje nemen we mee.

Onze buren deden ook een duit in het zakje. Op de allerlaatste avond kwamen ze met een fles bubbels en glazen aan voor een laatste drankje. En ze brachten een maaltijdje mee voor onze eerste avond in de caravan. Superlief. Beter een goede buur dan een verre vriend is het spreekwoord. Maar sommige buren worden vrienden, en zullen ook vrienden blijven.

Met het leeghalen is ons thuis de afgelopen weken weer teruggekeerd naar een huis met kamers en een dak. Met de overdracht voelt het dan ook helemaal ok. Het is klaar.

Caravan Irma

De camping, waar we tijdelijk verblijven, verwelkomt ons met regen. Maar caravan Irma is gelukkig prima. Ik verbaas mij over de vernuftige kastjes die overal opduiken. We kunnen onze spullen kwijt en werkelijk alles is in miniformaat voorhanden. Gelukkig schijnt inmiddels de zon en kunnen we deels buiten leven. Dat is toch wel erg fijn.

Onze fietsen hebben we alvast meegenomen naar Zelhem. Het voelt zo apart om door het dorp te fietsen op mijn eigen fiets. Dan kijk ik om mij heen en zeg ik tegen mijzelf: hier woon ik nu, dit is mijn dorp. Alsof het toch nog niet helemaal doordringt.

In het huis gaan de werkzaamheden gestaag door. Fijn om te zien dat de fase van aankleding is begonnen, de badkamer wordt nu getegeld en vanaf maandag werkt ook de vloerverwarming. Het gaat goed en voorspoedig. En tot onze verrassing lag er al een uitnodiging in de bus voor een heuse buurt-bbq! Op 23 juli pakken we vol verwachting de verhuiswagen uit.

Afscheid van ons buurtje en op tuincursus

Van Apeldoorn naar de Achterhoek (8)

Het aftellen is begonnen, nog 8 dagen en dan vertrekken we. Die dagen staan het teken van afscheid nemen en dozen inpakken. Afgelopen zaterdag hebben we afscheid genomen van ons buurtje. Met koffie en taart op de oprit en de Achterhoekse vlag in top.

De Van Roekelweg loopt in een soort L en ons huis staat in het doodlopende stukje, helemaal aan het eind. Met de buren in het doodlopende stukje hadden we het meeste contact. Niet dat we bij elkaar de deur plat liepen, maar we kenden elkaar wel. Wij wilden in ieder geval niet met de stille trom vertrekken. Dus nodigden we iedereen uit voor koffie en wat lekkers, op de oprit omdat het nog een klein beetje coronatijd was. Het werd een leuk en gezellig gedag zeggen.

Even terug in de tijd. Toen we hier 21 jaar geleden kwamen wonen, stond ik de verhuiswagen uit te pakken met een dikke buik. Twee en een halve maand later werd onze Bram geboren. Het was, en is nog steeds, een kinderrijke straat. Twee jaar later stonden we zelfs met de buurt in de krant omdat er maar liefst 10 baby’s waren geboren. We gingen op de foto met alle moeders en baby’s. Het artikel heb ik vast nog wel ergens. Met een aantal van deze kinderen zat onze jongens ook in de klas en met de ouders daarvan zijn we zo’n 10 jaar lang naar de school gewandeld, hebben we op het schoolplein gestaan, de ouderavonden bijgewoond en niet te vergeten alle eindmusicals in verhitte aula’s bijgewoond. Het was een leuke tijd, onze jongens hebben het daar goed gehad.

Het is fijn om contact te hebben in de buurt

In de straat hielden we in die tijd buurt-barbecues met een gehuurde tent en muziek, een waar feest was dat. Maar zoals dat gaat, kwam er op een gegeven moment de klad in en werden de contacten in de buurt minder. Misschien ook omdat we niet meer in de speeltuin zaten, de kinderen konden er inmiddels zelfstandig naartoe. Om er weer wat leven in te brengen, organiseerden we twee jaar geleden burendag met de mensen in het doodlopende stukje. Iedereen had wat te eten gemaakt en het werd een bijzonder gezellig gebeuren. Daarmee merkte je gelijk dat de contacten weer werden aangehaald. Het is leuk en waardevol om contact te hebben en op die manier wilden wij de buurt dus ook verlaten. Straks gaan we buurt maken in Zelhem met onze nieuwe ‘noabers’.

Ondertussen lonkt de tuin

De vorderingen in Zelhem lopen gestaag door. De trap is geplaatst, er wordt gestukt en de laatste drie grote klussen (vloeren leggen, kozijnen en keuken plaatsen) staan ingepland. Zo langzamerhand kunnen we het dus goed overzien. Ondertussen lonkt de tuin en jeuken mijn handen om ermee aan de slag te gaan. Ik weet alleen totaal niet waar ik moet beginnen. Alsof het zo moest zijn, kwam daar ineens de passende cursus  langs: ontwerp je eigen eetbare siertuin. Precies het juiste moment, dit was wat ik zocht, dit had ik nodig.

De eerste dag zit er inmiddels op. In een prachtig voedselbos in Joppe zat ik op een mooie zaterdag met vijf andere dames te luisteren naar tuinobservatie, inventarisatie, waardenonderzoek, zones, plantengildes et cetera. Mijn droombeeld is een tuin, waar van alles zoemt, vogeltjes zich nestelen, bloemen, kleuren, geuren, vruchten, noten. Weelderig, zonder dat het een wilde bende is. En, niet onbelangrijk, zonder dat ik slaaf ben van mijn tuin. ‘Dat kan’, zei de dame die de cursus geeft opgewekt. Er is dus goede hoop.

De cursus duurt drie dagen, met als resultaat een ontwerp waarmee ik in oktober direct kan beginnen met aanplant. Wat een heerlijk vooruitzicht. Het wordt een waar paradijs. Het huiswerk dat ik moet maken, ga ik in caravan Irma doen. Want daar zitten we straks ter overbrugging, minimaal drie weken. Ik zie ons al onder de sterrenhemel zitten en mijmeren, wat wil jij straks uit de tuin kunnen eten schat? Walnoten, bramen, frambozen, appels, peren, pruimen. Dan zeg ik: ‘wat dacht je van vijgen, druiven en kiwi’s?’ Het wordt steeds warmer in de Achterhoek. Het zou dus zomaar kunnen.

Afbouwen en opbouwen

Van Apeldoorn naar de Achterhoek (7)

De dozen zijn geleverd. Het is inpakken geblazen. En dat niet alleen. Zo langzamerhand breekt ook de tijd van afscheid nemen aan.

De spullen van mijn allereerste verhuizing kon ik kwijt op een aanhanger, later werd er een busje gehuurd en nu moet er een heus verhuisbedrijf aan te pas komen. Hoe langer ik bezig ben met inpakken, hoe meer ik weg wil doen. Hup weg ermee, wat sleep je toch veel achter je aan. Mijn huisgenoten zien dat helaas anders, die nemen het liefst alles mee. We zoeken het compromis en dat lukt gelukkig aardig. We starten met inpakken en het is onmiskenbaar. De ontmanteling is begonnen en daarmee wordt het heel erg echt. We gaan verhuizen, we gaan hier weg.

De lidmaatschappen in Apeldoorn moeten ook worden opgezegd. En daarvan gaan sommigen aan het hart. Bijvoorbeeld mijn lidmaatschap bij de energiecoöperatie deA. Vanaf het begin was ik betrokken bij deze mooie club en als ZZP’er heb ik mogen werken aan mooie projecten zoals Zon op School, Zon voor particulieren en niet te vergeten het windpark waarvoor destijds de tijd in ieder geval nog niet rijp was. Mijn tip aan de Apeldoornse lezers: ga eens kijken bij deA. Hun activiteiten zijn inmiddels behoorlijk uitgebreid en er zit vast wel iets bij wat je aanspreekt. Even reclame maken hoor.

En nu ik toch bezig ben. Als je van lekker biologisch eten uit de buurt houdt. Bezoek dan eens de website van de Hooge Kamp. Ze verzorgen graag een heerlijk groente en/of fruitpakket voor je. Wij hebben er jaren van genoten. Helaas komt ook aan dit abonnement een einde.

En dan hebben we nog de mooie atletiekvereniging AV34. Wat een plezier hebben we daar gehad. Peter als trainer en ik als recreatief loper. Gezellig met elkaar, mooie routes in het bos. Ook daar gaan we afscheid van nemen.

Deze lidmaatschappen en abonnementen opzeggen, doet wat met ons. Dit zijn de lijntjes, naast vele andere contacten, die ons binden aan Apeldoorn. Helaas hoort het er ook bij. En natuurlijk gaan we in Zelhem straks weer ons netwerk opbouwen. De eerste contacten daarvoor worden al gelegd en Peter is als potentiële hardlooptrainer al gespot.

In Zelhem is de stukadoor begonnen, dat schiet dus lekker op. Ondertussen vroeg de tuin om onze aandacht, het gras stond inmiddels op kniehoogte. Het leek wel tijd om te hooien. Maar al dat gras moet er natuurlijk wel eerst af. Mijn vader bood uitkomst. Gewapend met zijn bosmaaier reisde hij met ons mee. Wat heb ik ervan genoten om deze klus samen met hem te klaren. 85 jaar en werken als een paard. Zo wil ik ook wel oud worden.

En ja, je ziet het goed. Er staat een heuse Boeddha in de tuin. Deze wens hebben we alvast in vervulling laten gaan. En hij is prachtig. Achter in de tuin zit hij in meditatiehouding en als ik langsloop dan is het net of hij wil zeggen ‘alles komt goed meisje, rustig maar’. En dat is een fijne rustgevende gedachte die ik af en toe wel kan gebruiken. Ik ga verder met inpakken.

De dag waarvan je wist dat die zou komen

Van Apeldoorn naar de Achterhoek (6)

Zijn kamer is geschilderd en de dozen zijn ingepakt. Het moment van afscheid is gekomen. Brok in de keel, knoop in de maag maar ook trots. Heel erg trots. Een heerlijke vent op weg naar volwassenheid. Over vijf weken pakken ook wij de dozen in.

Met het vertrek van Mees is de uittocht begonnen. Zijn kamer op zolder is leeg en daarmee breekt een nieuwe fase aan in ons ‘project’. Zo langzamerhand begint het toch op een aflevering van Ik vertrek te lijken, waarbij de kinderen niet meegaan naar Frankrijk 😊. Wij doen de Gelderse variant. Dat een 19-jarige het niet aantrekkelijk vindt om naar een dorp in de Achterhoek te verhuizen snap ik helemaal. Bovendien heeft hij zijn contract bij Domino’s op zak als Storemanager. Woonruimte voor elkaar, baan voor elkaar. Dat komt wel goed. Maar toch….. Mees is de laatste die uit huis gaat en dat is bijzonder. Een leeg nest. Daar zou ik een tranen trekkend blog over kunnen schrijven hoor, maar dat ga ik niet doen.

Het doet mij terugdenken aan het moment dat ik zelf uit huis ging. Ook ik was 19 en ging zelfs naar het buitenland. Samenwonen met een Duitser, haha. Wat een tijd was dat. Ik voel weer hoe het toen was. Alles vreemd, werken in een hotel, de taal niet helemaal machtig, en dan ook nog samenwonen. Het was veel, heel veel. Het duurde zes weken voor ik mijn ouders weer zag. En die duurden lang, kan ik je vertellen. Met de Duitser en mij was het na een paar jaar trouwens over en uit. Peter is oer-Hollands en dat is een stuk gemakkelijker.

Does it spark joy?

Terug naar de verhuisperikelen. Zo langzamerhand beginnen we op te ruimen en in te pakken. Gratis afhalen is wederom onze grote vriend en de grofvuil-limiet gaan we dit jaar zeker opmaken. Mijn hemel, wat verzamel je een zooi in 21 jaar tijd. Misschien de tips van Marie Kondo nog eens nalezen? Regel 1: Alles wat je de afgelopen jaren niet hebt gebruikt, doe je weg. Kijk dat helpt. En als ik Regel 2 eraan toevoeg, het legendarische: Does is spark joy? Dan wordt het nog eens een stuk gemakkelijker. Alles in je huis moet vreugde brengen. Is dat niet het geval? Doe het weg.

Ondertussen vorderen in Zelhem de bouwwerkzaamheden gestaag. De betonvloer is gestort en de vloerverwarming ligt er al in. Morgen wordt de dekvloer gestort en kan de droogtijd beginnen. Begin juni staat de afwerking van de vloer gepland. Dat is een beetje krap. De oplossing zit ‘m in dit geval in een aantal bouwdrogers.

Met de handen in het zand,

kan ik alvast een beetje aarden

De tuin is een van de factoren waardoor we vielen voor het huis. Hoe het precies gaat worden weten we nog niet, de sfeer wel. Heb ondertussen wel alvast een piepklein tijdelijk tuintje aangelegd. Letterlijk een beetje aarden. Met de zon en regen van afgelopen tijd is de rest van de tuin ontploft. Het gras staat bijna op kniehoogte, waar de insecten en vogels veel plezier van hebben. Gelukkig laten die zich door onze werkzaamheden niet storen. In het vogelhuisje aan de garage zit familie pimpelmees. Het gekwetter is volop te horen en pa en ma vliegen af en aan. Jong leven. Heerlijk.

Dieptepunt Dixi

Van Apeldoorn naar de Achterhoek (5)

En toen stonden we op de bodem van het huis. Letterlijk in het zand, met om ons heen de fundering en de kale muren. ‘Lekker casco’ zei een vriendin. Met als extra toevoeging: een rode dixi in de voortuin.

Na onze noeste arbeid om de woning te strippen, konden wij even naar Bergen aan Zee. Het was kort maar heerlijk om er tussenuit te zijn. Uitwaaien, gezelligheid en de toerist uithangen met bootje varen in de grachten van Alkmaar. En natuurlijk de zon in de zee zien zakken. Even wat anders.

Ondertussen is in Zelhem een start gemaakt met opbouw. De water- en rioolvoorzieningen zijn aangelegd en via een loopband is er in de hele woning zand ingestort. Ik heb de hoeveelheid zand niet gezien, maar ik denk dat het enorme berg is geweest. Een dikke isolatielaag is aangebracht en de betonmatten liggen erin. Maandag wordt het beton gestort. Een kleine mijlpaal in ons verbouwingsavontuur.

Mijn 21ste moederdag met ontbijt op bed

En toen was het moederdag in Apeldoorn. Een ontbijtje op bed is bij ons dan vaste prik. Altijd trouwens als er wat te vieren is. Zo grappig om te merken dat onze jongens, die inmiddels hele kerels zijn, het nog steeds leuk vinden om dat ontbijtje bij ons op bed te doen. Het was mijn 21ste moederdag, de laatste in ons huis in Apeldoorn. Zullen ze dit straks in Zelhem ook nog doen? Of voelt het dan anders, omdat het niet echt hun huis meer is?

Op vakantie naar caravan Irma

Inmiddels kregen we goed zicht op de planning en zagen we een serieus knelpunt. Op het moment dat we er in Apeldoorn uit moeten, kunnen we er nog niet in. Ik belde met de camping in Zelhem en tot mijn verbazing was er nog een caravan beschikbaar. Heb het natuurlijk meteen geboekt, maar vroeg mij wel af welke caravan er nu nog vrij is voor vier weken in het hoogseizoen. We zijn maar eens gaan kijken. We werden allerhartelijkst ontvangen, en het zag er allemaal prima uit. Caravan Irma zal onze tijdelijke plek zijn. Gaan we toch nog op vakantie dit jaar.

Puin, puin en nog eens puin. En hulp!

Van Apeldoorn naar de Achterhoek (4)

Het sloopwerk? Dat doen we zelf, zeiden we stoer tegen de aannemer. Wisten wij veel dat je door vijf lagen vloer heen moet, voordat je echt op de bodem van je huis staat. Gelukkig kwamen vrienden en onze jongens met veel vrolijkheid helpen.

Voor de kenners onder ons: het huis heeft deels een houten vloer en deels een betonvloer. Beide vloeren moeten er helemaal uit om straks isolatiemateriaal, een betonvloer en vloerverwarming aan te kunnen leggen. Wat een klus. Vijf lagen heb ik gerekend. Tapijt, houten vloerplaten, dunne latten, dikke balken en jawel onderin de kruipruimte nog een cementlaag.

Zo’n verbouwing is een lesje doorzettingsvermogen

In sommige kamers leek het wel of er een aardbeving was geweest. Wat een puin en hoe kregen we dat in godsnaam geklaard. ‘Stap voor stap’, zei Peter dan. En dat deden we dan maar. Stukje bij beetje werd de berg kleiner en op een gegeven moment is de ruimte toch echt leeg. Verstand op nul en blik op oneindig. Bikkelen en stofhappen. Bij Peter functioneert de fingerprint inmiddels niet meer, het velletje is afgesleten.

En toen kwam er hulp. Op vrijdag, zaterdag en zondag waren er ineens vele extra handen van vrienden en onze jongens. Met elkaar maakten we enorm veel meters, we hadden plezier en gezellige pauzes met broodjes en soep in de tuin. We kregen een bloemetje en een vriendin bakte een cake in de vorm van een groot hart. Zo lief en fijn.

Een vriendin bakte een cake-hart

Inmiddels is onze klus bijna geklaard. Dan mag de aannemer weer verder en wie weet kunnen wij dan nog even naar Bergen aan Zee. Lang geleden hadden we namelijk een midweekje geboekt voor deze meivakantie. Annuleren kon niet meer en misschien was dat maar goed ook. Als alles voorspoedig verloopt, gaan wij nog even uitwaaien.

Van Apeldoorn naar de Achterhoek (3)

Over Duitsers, een kilometer elektriciteitsdraad en rollenpatronen

Achterhoekers rijden voor boodschappen, tanken en bouwmateriaal vaak de grens over. Op advies van onze plaatselijke tegelzetter, brachten ook wij een bezoek aan onze Oosterbuur om tegels te bestellen. Uiteraard met een negatieve coronatest op zak.

Nederland is door Duitsland aangemerkt als hoog risico gebied. Als je de grens over wilt, moet je een negatieve test kunnen tonen. Daar balen de ondernemers in de grensstreek natuurlijk enorm van, zij zagen hun klandizie verdwijnen. Maar Duitsers laten zich niet zo gemakkelijk uit het veld slaan. Ze staken de koppen bij elkaar, organiseerden een crowdfundingsactie en plaatsten tal van sneltest-stations langs de grens. Lekker slagvaardig, die Duitsers.

En zo kwam het dat we op vrijdagochtend om 8.00 in Dinxperlo stonden en het staafje in de keel geduwd kregen (niet in de neus zoals bij ons). 20 minuten later de uitslag: negatief en voorzien van een reisdocument op onze mobiel. Fantastisch geregeld. Op naar onze afspraak en om 11.30 uur hadden we alle tegels voor het hele huis besteld. Ook wij waren slagvaardig die dag. In de middag hadden we nog een uitdaging: de keuken. Die hebben we wel in Nederland gekocht, zelfs in Zelhem. Ook leuk om bij de plaatselijke leverancier te kopen. Het was een prijzig dagje 😊

Ondertussen is er in het huis stevig doorgewerkt. Maar liefst 400 meter elektriciteitsbuizen is er aangelegd. Moet je je voorstellen dat daar minimaal drie draden doorheen lopen, ofwel meer dan een kilometer elektriciteitsdraad. Alles voorbereid op de toekomst natuurlijk: voor een elektrische auto, warmtepomp en zonnepanelen. Want al die energie willen we natuurlijk wel duurzaam opwekken.

Nog enkele opvallende kwesties van afgelopen week. Sommige zaken blijken nog heerlijk traditioneel te zijn. Als het over geld gaat of er moet een handtekening gezet worden, wordt Peter aangekeken. En als het over kleurtjes gaat, kijkt de verkoper naar mij. Om die beelden te doorbreken, draaien wij de rollen vaak om en geeft de ander antwoord of zet ik de handtekening. Daar hebben wij dan lol in. Ook opvallend is hoe weinig er in de keukenbranche wordt gekeken naar energiebesparing. Bij het uitzoeken van de apparatuur, viel geen enkele keer het woord ‘energiezuinig’. En werd er nogal vreemd opgekeken dat wij bewust kozen voor een duurdere koelkast met een hoger energielabel.

En dan onze Mees. Afgelopen week vond hij een leuke kamer in Apeldoorn. Daar ben ik blij mee. Zo kunnen we hem nog even lekker op weg helpen en heeft hij op tijd een fijne plek. En natuurlijk moet daar ook nog iets gebeuren, een ander vloertje, schilderen en gordijnen. Dus als we nog een paar uurtjes over hebben, kunnen we daar aan de slag…

Komende week staat ons nog een flinke klus te wachten. De hele vloer moet eruit. Dan zitten we letterlijk op het laagste punt van de verbouwing. Daarna kan de opbouw weer beginnen. Ik kijk er nu al naar uit.

Van Apeldoorn naar de Achterhoek (2)

Een achtbaan was het, afgelopen week. Van een huis met jaren 70 inboedel naar een volledig gestripte woning. Gratis af te halen is een fantastisch fenomeen en ik blijk vaardigheden te bezitten waarvan ik het bestaan niet wist.

Vorige week vrijdag zaten we bij de notaris voor de overdracht van ons nieuwe huis. Een mooi moment, dat we natuurlijk hebben gevierd met onze jongens. De eerste container stond dezelfde dag nog op de oprit en zaterdag was de tijd gekomen om de mouwen op te stropen.

Niemand wilde het eiken bankstel hebben

We hadden het huis gekocht met inboedel, als ‘part of the deal’. En dat hebben we geweten. Een eindeloze stroom aan spullen kwam eruit. Via Gratis af te halen Zelhem raakten we veel kwijt en gelukkig haalde de kringloop dat vervelende eiken bankstel op, wat echt niemand wilde hebben. Wat daarna nog overbleef, ging helaas dan toch container in. Een leuke vondst was een krant uit 1935, die hebben we natuurlijk bewaard.

Praatje

Het viel ons op dat mensen die spullen ophaalden, graag een praatje maakten. Is dat het dorpse? Of ligt het aan de streek? Ik weet het niet maar het was wel gezellig en zo hoorden we ook wat mensen ermee gingen doen. Van een droogkap werd een lamp gemaakt, weckflessen werden gebruikt voor een route met waxinelichtjes, serviesgoed ging naar Roemenië, een tafeltje voor een fijn werkplekje, een bureau voor een huis met alleen maar weggeef-spullen et cetera, et cetera. Veel mensen blij gemaakt, spullen kregen weer een goede bestemming en wij waren ervan af. En leuk om zoveel mensen uit onze nieuwe woonplaats te hebben gesproken.

Bikkelen

En daarmee brak de volgende fase aan. Het huis strippen. Tjonge, dat is bikkelen zeg. Fysieke arbeid zijn wij als kantoorklerken natuurlijk helemaal niet gewend. Keuken en vaste kasten eruit gesloopt, tapijt eruit getrokken, vloerplaten en plafonds verwijderd en ontelbaar veel tegeltjes eruit gebeiteld. Als echte klussers met stofkapjes en oorbeschermers baanden we ons een weg door het huis. En dankzij de hulp van kinderen en vrienden hebben we het in een week gered. Op zaterdagmiddag zaten we in het zonnetje te genieten van het resultaat. Moe, voldaan en dankbaar voor een gezond lijf dat deze werkzaamheden goed heeft vol gehouden.

Lichte paniek

Emotioneel was het ook een bewogen week. Hoewel het allemaal heel voorspoedig ging, liep ik in het weekend als een kat in een vreemd pakhuis door de woning. En als ik in het dorp mijn boodschappen deed, vloog het mij naar de keel. Wij gaan dus echt hier leven, schoot het dan door mij heen. Maar ik ken hier helemaal niemand, dacht ik dan met lichte paniek. Geen enkel vertrouwd gezicht, zelfs de kassière niet. Dan slikte ik mijn opkomende tranen weg en gelukkig werd dat gevoel gedurende de week steeds minder. Nu ik dit schrijf, zit ik in ons ‘oude’ huis in Apeldoorn. Dan lijkt het soms alsof het niet echt is. Raar hoe dat werkt.

Het strippen zit er grotendeels op, nu is de aannemer aan zet. Ben benieuwd hoe het er over een week uitziet.

Van Apeldoorn naar….

‘Als we nog een keer willen verhuizen, dan is dit het moment’, zeiden Peter en ik vorig jaar zomer tegen elkaar. We maakten een verlanglijstje met woonwensen en begonnen aan onze zoektocht. Inmiddels is onze missie geslaagd en op 9 april krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis. Van Apeldoorn naar…….de Achterhoek.

Het is natuurlijk niet zo ver weg als wat de families doen in Ik Vertrek en ook niet zo sensationeel als de Meilandjes. Maar het voelt wel echt als een vertrek en spannend is het ook. Een vertrek uit Apeldoorn, waar we afgelopen 21 jaar geworteld zijn, De kinderen zijn hier geboren, we hebben hier gewerkt, gesport en vele mensen ontmoet. Als gezin hebben we hier heerlijke jaren gehad met veel liefde, plezier en af en toe verdrietige momenten. Een enkele keer benoemden we ons verlangen naar meer groen en grond, daadwerkelijk actie ondernemen deden we echter niet.

Van dromen naar doen

Tot vorig jaar zomer dus. Met Bram op kamers en Mees nog thuis, maakten we plannen om voor ons drieën een mooie plek te zoeken. Absolute must was de tuin met ruimte voor een moestuin, een omgeving met bomen, geen verkeer voor de deur of ander lawaai in de buurt. Verder merkten we al snel dat een huis zoeken vooral een gevoelskwestie is. Met sommige huizen klikte het en andere totaal niet.

De IJssel over

De overspannen huizenmarkt zorgde ervoor dat we buiten Apeldoorn gingen kijken. Onze blik ging al snel richting Achterhoek, in de zomer hadden we er heerlijk gefietst. De IJssel over maakte het voor ons betaalbaar. Huizen in Winterwijk, Vragender, Aalten, Hengelo en Ruurlo passeerden de revue. Een enkele keer bleef het dichter bij huis zoals Loenen, Hall en de Vecht.

Hoofd en hart

Het is vermoeiend en ook leuk, zo’n zoektocht. Iedere keer dook ik er gevoelsmatig toch helemaal in. Hoe zou het zijn om daar te wonen? Voelt het huis fijn? Wat moet er allemaal aan gedaan worden? En kunnen we het dan nog betalen? In je hoofd en hart probeer je een plaatje te maken.

Tegeltjeswijsheid

Sommige huizen hoefde je niets meer aan te doen, andere huizen hadden een complete verbouwing nodig. Een snelle inventarisatie konden we maken als er een tegeltje hing met de tekst ‘Van het concert des levens krijgt niemand een program’, dan wisten we meteen dat alles over de kop moest. En drie keer raden! Zo’n huis hebben we nu gekocht. Het staat in Zelhem, randje van het dorp. Vrijstaand, met bomen en geen verkeer. Na vrijdag kunnen we dus de mouwen opstropen.

Change of plans

En toen gingen we met ons tweeën. We maakten plannen voor drie, maar Mees besloot anders. Hij zit in een tussenjaar en heeft ervoor gekozen om vanuit zijn bijbaan bij Domino’s intern door te groeien naar een volwaardige baan. Blij voor hem, maar ik moest wel even slikken. Ik was er heus niet vanuit gegaan dat hij in Zelhem van alles zou opbouwen, maar dit ging wel even rap. Hij is inmiddels op zoek naar een leuke kamer in Apeldoorn en ik heb er vrede mee. Het is een pad dat prima bij hem past.

En nu is het zover

Voor ons breekt een hele nieuwe fase aan. Zonder kinderen en in een nieuwe plaats. We hebben er veel zin in, maar spannend is het ook. Wat zullen we missen van Apeldoorn? Zullen we daar aarden? Hoe zal het voelen om weer met z’n tweetjes te zijn? En wat zal er daar weer op ons pad komen? We gaan het ervaren. Op naar de Achterhoek.