Angst als raadgever?

Bloggen in coronatijd, dat is linke soep. Voor je het weet, krijg je een bak kritiek over je heen waar de honden geen brood van lusten. Dus heb ik wel even getwijfeld. Maar eerlijk gezegd wist ik ook niet eerder wat ik erover moest schrijven. Hoe ik het ervaar? Nou, net als de meeste mensen denk ik, ups en downs. Sommige aspecten bevielen mij wel en sommige ook helemaal niet. En nu we weer heel langzaam uit onze schuilplaatsen mogen kruipen, breekt er weer een nieuwe fase aan. Welke kant gaan we op met ons allen? En is dit nu echt ‘het nieuwe normaal’? Willen we het echt zo?

Het lijkt erop dat de angst er aardig is ingeslopen. We zijn alert of mensen niet te dicht in de buurt komen en ik hoorde zelfs dat iemand werd uitgescholden, omdat ze op straat durfde te hoesten. De alom geprezen saamhorigheid bleek alweer tussen de stoeptegels te zijn weggesijpeld.

Durf je nog te hoesten op straat?

Wat mij verbaast, is de koers die we nu lijken te varen. We komen uit een periode van heftige maatregelen en de meesten van ons hielden zich er keurig aan. We lieten ons overtuigen en volgden braaf de voorschriften op. Ik heb er geen verstand van om te beoordelen of de aanpak juist was, het klonk best logisch allemaal. Maar inmiddels begint er wat te jeuken. Zeg maar gerust ‘ik voel weerstand opkomen’.

In het nieuwe normaal is de boodschap dat we pas weer normaal met elkaar om kunnen gaan als er een vaccin is. We borduren voort op de angst die is ontstaan en zetten daarmee de volgende stappen. De angst blijft. En dat kan ik enerzijds goed begrijpen, anderzijds wil ik er niet aan. Want wat is een samenleving die gebukt gaat onder angst? Van angst ga je rare dingen doen, zoals mensen uitschelden als ze hoesten. En angst is een slechte raadgever, dat weten we allemaal.

Lachen en voldoende ‘niks-tijd’

Wat kan helpen? Meestal als ik het niet weet, probeer ik de andere kant op te denken. Daar zit dan vaak de ruimte voor oplossingen. De andere kant van angstig zijn voor ziekte, is voor mij dat ik ervoor moet zorgen dat ik gezond en happy ben. Dan ben ik beter bestand tegen ziekte, mocht het op mijn pad komen. Voor mij persoonlijk betekent dat gezonde voeding, voldoende slaap, lachen, variatie en uitdaging in mijn werk, regelmatig in de natuur zijn en niet te vergeten: voldoende ‘niks-tijd’ en creatieve activiteiten. En als ik het doortrek, ik wil ook graag leven in een gezonde omgeving met schone lucht, mooie natuur, geen geluidsoverlast, geen dieren hutjemutje op elkaar et cetera. 

Waar wil jij het over hebben?

Die route is voor mij heel erg veel aantrekkelijker dan de route van angst en beperking. Als jij dit ook zo voelt, zullen we het dan hebben over wat we nodig hebben om gezonder en gelukkiger te worden en proberen om daar invulling aan te geven? Dat lijkt mij een fijn gesprek. Ik kijk ernaar uit! 

(Levens)kunstenaar

Het is alweer een week geleden dat ik mijn dichtbundel mocht presenteren bij Mansion24. Wat een bijzondere ervaring. De weg er naartoe was soms kwetsbaar en lastig, maar wat heeft het mij als mens veel opgeleverd.

Als ik terugkijk begon het proces met de aanvang van The Artist’s Way, een cursus waarin ik op zoek ging naar mijn eigen creativiteit. Ik wilde weten hoe dat in elkaar zat. Was ik creatief? En hoe dan? Gaandeweg ontdekte ik echter veel meer dan mijn eigen creativiteit. Je zou kunnen zeggen dat ik in plaats van kunstenaar een levenskunstenaar werd. 

Het had geen nut en het leidde nergens toe

Ik neem je even mee terug in de tijd, om mijn verhaal te verduidelijken. Als kind was ik vaak buiten, speelde Floris na met een trap als paard en een deken als cape. Of ik ging met een vriendinnetje naar de sprengen, waar we een dammetje bouwden en net zo lang keken tot die bezweek. Een andere favoriet was water in een leeg pindakaaspotje met daarin allerlei takjes, blaadjes en bloemetjes. Als ik het ronddraaide, gaf dat hetzelfde effect als een sneeuwbol. Het had allemaal geen nut en het leidde ook nergens toe. Het was alleen maar leuk om te doen en ik vond het prachtig. En daar zit nou net de crux. Wanneer doe je nu nog iets, maak je iets, of bouw je iets, zonder doel en zonder reden. Enkel en alleen omdat het leuk is? Als ik eerlijk ben, was ik dat aardig uit het zicht verloren. 

Met The Artist’s Way ging ik juist daarmee aan de slag. Wat levert mij vreugde op? Wat kleurt mijn dag? Wanneer maakt mijn hart een sprongetje? En dan gaat het niet om die wereldreis, die droombaan of dat prachtige huis. Nee, kleine dingen die de dag meer glans geven. 

Jezelf iets gunnen

Gaandeweg ontdekte ik dat het eigenlijk niet zo ingewikkeld is. Ben ik in de stad, dan drink ik tegenwoordig, ook als ik alleen ben, een lekkere cappuccino op het terras of ik koop een mooi kaartje om iedere dag even naar te kijken. Ik breng wat vaker een bezoekje aan CODA, geef mijzelf een paar nieuwe oorbellen cadeau, maak een gedicht en wandel door de week in de natuur. Kost het veel tijd? Nee. Kost het veel geld? Nee. Geeft het plezier? Ja, heel veel. Het is meer een kwestie van jezelf iets gunnen, ontdekte ik. Zomaar, enkel en alleen omdat het fijn is. 

Tijdens de cursus heb ik veel geschreven, getekend en geschilderd om alle vragen te beantwoorden die aan bod kwamen. Waar haal ik kracht vandaan, wat betekent geld, welke innerlijke stemmen houden mij tegen? Door nu eens niet rationeel hierover te praten, maar juist beeldend hiermee aan de slag te gaan, werden ongemerkt allerlei deurtjes geopend. En ja, die stappen waren ook soms lastig en confronterend.

Ik heb er schaamteloos van genoten

De cursus leidde bijna ongemerkt tot de gedichtenbundel die ik afgelopen zondag mocht presenteren. Een middag met een extra kers op de taart, door het samenspel met de expositie van fotograaf Jan Pranger. Zijn prachtige natuurfoto’s in combinatie met mijn gedichten en de begeleiding door Saskia Paulissen, vormden een perfect geheel. Het was een geweldige middag met fijne mensen en het voelde goed om mijzelf te laten zien. Ik heb er, eerlijk gezegd, schaamteloos van genoten. Missie geslaagd dus en een mooie opmaat naar 2020.

Ik wens je fijne feestdagen!

Voor de liefhebbers hieronder een gedicht uit de bundel ‘ Voor jou’, te koop op Boekscout.nl

Verlangen

Ik verlang er naar om stil te zijn,

om samen weer met jou te zijn,

om mijn gedachten weer te horen

en mijn hart te horen slaan.

Ik verlang er naar om een te zijn,

om samen met jou weer heel te zijn.

om de wind te voelen in mijn haar

en de zon op mijn gezicht.

Ik verlang er naar om even niks te zijn,

om aarde, licht en lucht te zijn

om alleen maar te zijn,

alleen maar te zijn.

Ongemakkelijk….

Afgelopen weekend was ik op Terschelling. Fietsend langs het wad genoot ik van de strandlopertjes, de wulpen, een enkele scholekster en de meeuwen. Wandelend in de duinen zag ik de vele verschillende mossen, in al hun verschillende kleuren en vormen. Ik verbond mij met de natuur en voelde mij één. En toen dacht ik aan die verdomde stikstofcrisis en bekroop mij weer het ongemakkelijke gevoel van vorige week. 

Vorige week zagen we onze premier Mark Rutte met zijn ministers oreren over de maatregelen die worden genomen. Het hele land naar 100 km en ander veevoer voor de korte termijn. Andere maatregelen voor de lange termijn zullen volgen. Dit juich ik allemaal van harte toe, begrijp mij goed. Het is super dat er eindelijk meer wordt gedaan om onze natuur te ontzien en te herstellen. Wat is het dan wat mij dat ongemakkelijke gevoel geeft? 

Wij hebben de natuur nodig en niet andersom

Het is de argumentatie die ik steeds hoor. Alles is enkel en alleen gericht op het vlot trekken van de woningbouw en de infrastructurele projecten. Het gaat dus om de economie. En natuurlijk is dat belangrijk. Voor mensen die wachten op een woning, kan de nood hoog oplopen. Dat besef ik echt wel. Ook het hebben van banen, is van essentieel belang. Er lijkt echter geen dieper besef bij onze regering dat we dit moeten doen omdat we moeten gaan leven mét de natuur, dat we er onderdeel van zijn dat het niet langer kan dat we onszelf boven de natuur stellen. Dat wij de natuur nodig hebben en niet andersom. Als we dit soort maatregelen alleen maar nemen omdat we anders economisch klem komen te zitten of dat we anders niet voldoen aan een paar afspraken die we hebben gemaakt, komt het niet goed vrees ik. 

Ga er eens in je eentje op uit

Ik heb nog wel een tip voor onze ministers en onze premier. Ga ook eens een keer wandelen of fietsen. En ga het liefst in je eentje. Dan hoef je niet te praten of belangrijk te doen. Dan mag je gaan voelen en luisteren naar wat de natuur jou te zeggen heeft. En daarvoor hoef je niet eens naar Terschelling, dat kan ook in de buurt van Den Haag. 

Wandelen met open mind

Vanochtend was ik op het Leesten, met mooie mensen en fijne gesprekken. Het is namelijk de ‘Week van de dialoog’ en ik mocht een groepje begeleiden. 

Ik heb al regelmatig dialoogtafels begeleid. Erg leuk, maar dit keer wilde ik wat anders. Ik wilde een wandeldialoog. Mijn ervaring is namelijk dat het dan zoveel makkelijker gaat. Wandelend in de mooie natuur, kom je meer tot jezelf en ervaar je rust en ruimte om echt in contact te komen met de ander. En zo ging het ook vanochtend.

De natuur geeft rust en ruimte voor een goed gesprek

Met een groepje van vijf ging ik op pad. Afwisselend wandelden we met twee of drie mensen en deelden we onze ervaringen rondom het thema van dit jaar ‘Ontdek de ander’. De gesprekken gingen over hoe fijn het is als iemand naar je luistert en doorvraagt. Maar ook wat het jezelf oplevert als je luistert, oprecht geïnteresseerd bent en de tijd neemt voor iemand. Ook ging het over het gemis aan contact, maar ook over de wens om nieuwe mensen te ontmoeten met andere ervaringen en nieuwe verhalen. En niet te vergeten: wat ga je zelf doen om je dromen en wensen te realiseren in het contact met de ander. Al wandelend leerden we elkaar een beetje beter kennen. 

Nieuwe ervaring

Het was een mooie ontmoeting en bij de koffie, na afloop, kwamen we tot de conclusie dat we allemaal een nieuwe ervaring hadden opgedaan. Luisteren en ons hart openstellen. Dat zouden we vaker moeten doen. 

Voor de liefhebbers hieronder een mooi gedicht van Jean Pierre Rawie

Moment

Soms hoor ik onverwacht weer achter

gewone woorden die je uit

een zoveel zuiverder en zachter,

adembenemender geluid,

dat ik opnieuw naar je moet kijken

of ik je nooit tevoren zag.

Laat al die jaren maar verstrijken;

zolang ik dit bewaren mag

kan jou en mij de tijd niet deren:

weer voor het eerst met je alleen

hoor ik de harmonie der sferen

door alle alledaagsheid heen.

Nog 1 week…

Het begon als fun, maar zo langzamerhand wordt het best een beetje spannend.

Over een week verschijnt mijn eerste gedichtenboekje. Dat voelt kwetsbaar en spannend. Ik ben geneigd om het stilletjes op de markt te brengen. Ai, wat kom ik mijzelf tegen.

Het begon allemaal met de cursus The Artist’s Way. Een combinatie van schrijven en schilderen met als doel om mijn creativiteit weer terug te vinden. Dat wilde ik graag. Ontdekken welke creativiteit er in mij zat. Echt van binnenuit. Ik wilde niet leren hoe ik technisch een vaasje moest maken. Nee, ik wilde echt van binnenuit creëren. Best hoogdravend eigenlijk.

Voor de cursus moest ik iedere dag ‘ochtendpagina’s’ schrijven. Drie pagina’s, aan een stuk doorpennen, over alles wat er in je opkomt. Je hebt soms geen idee welke hersenspinsels ronddolen in je bovenkamer, kan ik je vertellen. Het ging over mensen die mij irriteerden, gevoelens die mij overrompelden, dromen die ik had, herinneringen uit het verleden en nog veel meer. Onuitputtelijk was het. En een keer in de maand schilderde ik met andere vrouwen over de thema’s van de cursus. Die thema’s bleken ontwikkelingsthema’s te zijn zoals kracht, groei en rijkdom maar ook belemmeringen en stomme stemmetjes in je hoofd. En zo groeiden we met elkaar naar meer vrijheid om te creëren, jawel, van binnenuit.

Drie pagina’s, iedere ochtend

Het bleek bijzonder fijn te zijn om te creëren in vrijheid. Zonder oordeel en zonder dat het ergens aan hoeft te voldoen. Gewoon iets maken, omdat het fijn en leuk is om te doen. Het hoeft niet perfect te zijn, het hoeft niet groots te zijn. Het is goed zoals het is. Dan zijn de mogelijkheden ineens eindeloos.

En gaandeweg de cursus leerde ik mijn creativiteit weer te ontdekken. Ik bleef schrijven, kocht stiften, kwasten en verf. Ik bouwde zelf het kantoortje in huis om naar een plek om creatief bezig te zijn. En zo durfde ik mijzelf steeds vaker toe te staan om gewoon iets te laten ontstaan.

Ik kocht stiften, kwasten en verf

En ineens had ik de gedachte om de gedichten te gaan combineren met kleur en schilderingen van de cursus. Ik maakte een boekje en liet het bij de HEMA afdrukken. En hoewel het heel kwetsbaar voelde, durfde ik het een aantal mensen te geven. Sommige vriendinnen raakten ontroerd, wat leidde tot mooie gesprekken. Wat een weg had ik inmiddels afgelegd.

En toen kwam de stap naar uitgeven. Via een uitgeverij die openstaat voor onbekende auteurs, zal het boekje nu toch echt gaan verschijnen. En dat geeft natuurlijk weer nieuwe dilemma’s. Durf ik ook op de trom te slaan? Zal ik een boekpresentatie organiseren? En dan komen toch ineens weer ‘stemmetjes’ om de hoek kijken. ‘Nou nou, zoveel stelt het ook niet voor hoor’, en ‘dat is toch wel overdreven, het is maar een klein boekje’. Misschien herken je het. Ok, een persbericht, berichten via social media, dat is allemaal wel ok. Maar een heuse boekpresentatie…… aan dat idee kan ik nog niet echt wennen.